Nieuws 


Hallo broeders en zusters,


Laat ik mij even voorstellen: Ik ben Harm Tulp, ik woon in Deventer en ben sinds 1993 gelukkig getrouwd met Sherida. Wij zijn de trotse ouders van drie dochters, Marinda (21), Shaila (19) en Sifra (6).

Sherida en ik zijn beiden in 1995 tot geloof gekomen. Sherida is in Suriname geboren en kwam in 1991 naar Nederland. Ze had een Katholieke achtergrond maar dat sprak haar niet echt aan. Ik ben zonder geloof opgegroeid. Dus ik had me dus ook nooit echt verdiept in het geloof.

Totdat Sherida in 1994 psychisch ziek werd. Het gebeurde vrij snel na de geboorte van Shaila. Eerst leek het op een postnatale depressie, maar later werd duidelijk dat er veel meer occulte zaken speelden. Ze werd opgenomen op een gesloten afdeling van het ziekenhuis in Hardenberg, waar wij destijds woonden. Onze twee dochtertjes werden liefdevol opgevangen in een pleeggezin in Coevorden. De vader van dit gezin was voorganger van de Evangelische Gemeente in Coevorden. Hij legde ons uit wie God voor ons wilde zijn en wij voelden heel veel liefde in zijn gezin.

Nadat Sherida meer dan een jaar opgenomen was geweest vertelde de psychiater mij dat er geen enkele vooruitgang zichtbaar was en dat zij naar een psychiatrische inrichting moest. De kans dat ze daar uit zou komen was zeer klein, zei hij. Toen brak er iets in mij. Ik had al afstand gedaan van de voogdij over onze kinderen en nu kwam die man mij vertellen dat ik ook mijn vrouw zou verliezen! Ik ging 's avonds op bezoek in het ziekenhuis en vroeg aan de nachtzuster of het mogelijk was om even met Sherida alleen te zijn. We mochten even in een klein kamertje zitten en daar legde ik haar uit wat de dokter mij had verteld. Ten einde raad besloten wij op onze knieën te gaan en God toe te laten in onze levens. We wisten niet precies hoe we moesten bidden, maar God zag in onze harten en toen we klaar waren zag ik dat Sherida weer een beetje glans in haar ogen terug had gekregen. Nog dezelfde week belde de psychiater met de mededeling dat hij geen reden meer had om Sherida daar te houden, ze was genezen! Glorie aan God! Toen begon een periode van geleidelijke gezinshereniging, steeds in goed overleg met verschillende instanties en het pleeggezin. Na enkele maanden waren wij weer allemaal thuis en wisten wij dat we nooit meer zonder God zouden kunnen leven.

In mijn werk als technicus kwam ik regelmatig op scheepswerven. Ik had niet heel veel kennis van schepen, maar het werken aan schepen vond ik altijd heel leuk en ik besloot een opleiding te doen aan de zeevaartschool . Tijdens de opleiding groeide het verlangen om niet alleen aan schepen te werken, maar er ook mee te gaan varen. Ik wilde echter niet maandenlang van mijn gezin weg zijn, dus heb ik wel de opleiding gedaan maar ben nooit beroepsmatig gaan varen. Sherida en ik hadden een droom om een oude zeilklipper te kopen en hiermee christelijke zeilvakanties te gaan organiseren. Toen die droom gestalte kreeg, in 2006, zei de Heer heel duidelijk tegen ons dat er in 2012 iets zou gaan gebeuren. Dus wachtten wij af en ondertussen lieten wij ons toerusten voor deze bediening. In de loop van 2011 leerden wij Rob en Betty kennen van de Siloam. Zij vertelden ons dat ze al geruime tijd baden voor een opvolger, terwijl wij baden voor onze droom! Gesprekken volgden en eigenlijk was vrij snel duidelijk dat dit Gods plan was voor ons en voor de Siloam.

Nu is het zo, dat er nogal wat eisen gesteld worden aan een kapitein van een hotelschip en met mijn zeevaartopleiding had ik niet de bevoegdheid die ik nodig had. Ik zou 4 jaren moeten meevaren als stuurman, alvorens ik kapitein kon worden. Aangezien Rob toch echt in 2015 met pensioen gaat, dachten wij dat we dan maar een paar jaar een kapitein moesten inhuren, van wie ik het dan later zou overnemen. Toen ik naar Rotterdam ging om mijn documenten te laten stempelen, hoorde ik iets over een versneld traject. Dat was een nieuwe opleiding, waarmee het mogelijk werd om in 2 seizoenen de kapiteinsbevoegdheid te verkrijgen. Die opleiding startte in 2012 en ik heb mij direct ingeschreven. De Heer had ons in 2006 al gezegd dat hij in 2012 deuren zou openen en dit zagen wij toch echt wel als een bevestiging! De Siloam is nu erkend leerbedrijf en Rob is de leermeester.

Het afgelopen seizoen heb ik alle reizen meegevaren en het is inmiddels ieders overtuiging dat het Gods wil is dat Sherida en ik het gaan overnemen van Rob en Betty. Wij hebben een vriendschapsband opgebouwd met elkaar en we hebben echt rust over de toekomst. Er zullen misschien wel een paar dingetjes veranderen in de toekomst maar de Siloam zal blijven wat het is: Een plek waar mensen elkaar ontmoeten, maar bovenal de Heer!

Wij hopen dat u voor ons zult bidden en dat u zich ook in de toekomst thuis voelt aan boord van de Siloam.

Gods Zegen,

Harm en Sherida Tulp